Balance of Life

Balance of Life

การทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างตั้งใจและแน่วแน่ไม่มีเปลี่ยนแปลง ย่อมเป็นสิ่งที่ดีในการดำเนินชีวิตไปสู่เป้าหมายอย่างที่เราตั้งใจ ณ วันแรกที่เราวางแผนไว้ แต่ในการเดินทางไปสู่เป้าหมายนั้นคงไม่ได้ราบรื่นเสมอไปเพราะชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลายเสมอ มีบากหนามบ้าง มีล้มมีคลุกคลานบ้างย่อมเป็นสัจธรรมของชีวิต

นักล่าฝันคนหนึ่งยอมสละทิ้งทุกสิ่งอย่างเพื่อเป้าหมายในชีวิต เป้าหมายของเขาคือการที่จะมีรูปร่างที่ดี

กล้ามเนื้อคมชัดสวยงาม เขาทำทุกสิ่งอย่างเขาสามารถแตกองค์ประกอบออกมาได้ว่า การที่จะมีรูปร่างตามปรารถนาที่เขาอยากได้นั้นจะต้องเคร่งในการทานอาหาร เคร่งครัดในการออกกำลังกาย

เขาทำอาหารทานเองตลอดเวลาคุมเคร่งรัดอยู่ตลอดเวลา ไม่มีวันหลุดการทานอาหารใดใดทั้งสิ้น จนกระทั่งระยะเวลาผ่านจากเคยเป็นคนที่เฮฮาออกไปทานข้าวกับเพื่อนบ้าง ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนบ้าง แต่เขาคนนั้นก็ได้หายออกไปเข้ากลีบเมฆ … เพียงเพราะอยากหุ่นดี กล้ามเนื้อคมชัดสวยงาม

 เขาทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าระยะเวลาผ่านไป .. เขารู้สึกเหนื่อย เขาหยุดคิดและนั่งพักทบทวนในสิ่งที่ทำมันถูกต้องรือไม่ ?

เขาเริ่มมองน้ำหนักทั้งหมดที่เขายกขึ้น เขาพบว่าเขาแข็งแรงมากไม่ต่างกับยักโกไลแอต

ในนิยายเลยเขามีกล้ามเนื้อที่สวยดั่งปราถนาใจต้องการ เขาทบทวนว่าเขายังขาดสิ่งใดไป จุ่ๆเริ่มหันหน้าไปมองรูปแฟนสาวว่า นานเท่าใดแล้วที่ไม่ได้กินข้าวนอกบ้านกันเพียงเพราะ เราไม่อยากหลุดโปรแกรมอาหาร กลัวว่าทานอาหารนอกบ้านแล้วเราจะอ้วนขึ้น หรือ ทานอาหารเกินที่เราคำนวนไว้  .. นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ออกไปพบปะสังสรร ดื่มกับเพื่อนฝูงสมัยเรียน ช่างคิดถึงไอ้ทิดเหลือเกิน

 เขาเริ่มคิดว่าหากในสิ่งที่เขาทำนั้นได้ตามปราถนา แต่มันจะต้องสละบางอย่างทิ้งไปแต่มันสามารถทำให้เขาไปถึงเป้าหมายเร็วขึ้น มันคุ้มค่าหรือเปล่า สุดท้ายแล้วแท้จริงของชีวิตเราออกกำลังกายเพื่ออะไร วันแรกเราอยากออกกำลังกายเพื่อสุขภาพและรูปร่างที่ดีสมส่วนหรือเปล่า หรือเราลืมแก่นแท้ในการออกกำลังกายไปแล้ว จริงๆแล้วเราก็สามารถมีรูปร่างที่ดีได้ สุขภาพที่ดีได้โดยที่ปัจจัยของชีวิตมนุษย์ยังคงอยู่ ลดบางอย่างเพื่อรักษาบางอย่าง ลดการฝึกซ้อมลงบ้างเพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่กับสังคมรอบตัว

 ชีวิตเราคงไม่ได้มีแต่เรื่องของการออกกำลังกาย การฝึกซ้อมกีฬาว่าจะต้องฝึกซ้อมอย่างมุ่งมั่นนอกเหนือว่าคุณคือนักกีฬาอาชีพ ที่การฝึกซ้อมทุกอย่างของคุณอยู่บนเส้นทางอาชีพ ซึ่งนักกีฬาอาชีพของแท้เขาก็มีสังคมรอบตัวเพียงแต่เขาสามารถจัดการ สิ่งต่างๆในชีวิตได้ ว่าจะดำเนินอย่างไรให้เกิดความสมดุลย์

 เสมือนคนเป็นพ่อ เมื่อให้กำเนิดลูกน้อยย่อมที่อยากจะอยู่กับลูกตลอดเวลา แต่ถ้าอยู่กับลูกตลอดเวลา ก็คงจะเสียการงานเกินไป ก็คงต้องหาทางให้ชีวิตนั้นสมดุลย์ แบ่งเวลา แบ่งความสำคัญในชีวิตออกมาได้ จริงๆแล้วเราไม่จำเป็นต้องฝึกซ้อมวิ่งสัปดาห์ละ6-7วัน โดยที่คิดว่ากลัวว่าซ้อมน้อยแล้วในวันจริงจะแข่งไม่จบ .. ลองหันกลับมาถามตัวเองว่าเราจำเป็นต้องทำเวลาที่ดีที่สุดในการแข่งขันหรือไม่ เราได้อะไรจากการไปแข่งขันหรือฝึกซ้อม

        การฝึกซ้อมทักษะต่างๆการทุ่มเททำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นเรื่องที่ดีในการดำเนินชีวิต หากแต่ว่าคุณทุ่มเทและละทิ้งทุกสิ่งอย่างเพื่อมาทำให้เป้าหมายสำเร็จ แต่สิ่งรอบข้างตัวคุณนั้นเสียไป แฟน ครอบครัว เพื่อนฝูง จางหายไป .. นั่นแหละคือช่วงเวลาที่คุณจะได้ทบทวนเสียแล้ว

จงหาทางสายกลางของชีวิตแล้วจะทำได้นานและมีความสุขยั่งยืนตลอดไป

#การดูแลสุขภาพเบื้องต้น #วิธีและเทคนิคการวิ่ง #เสพติดวิ่ง

Share this post